In de afgelopen week is de Nederlandse Vereniging voor een Vrijwillig levensEinde, de NVVE, gekomen met het plan voor een euthanasiekliniek ergens in Nederland. Zij meent hiermee blijkbaar een oplossing te zien voor mensen met een reële doodswens, die hiervoor geen hulp kunnen krijgen van de eigen dokter. Onder die dokters zijn er ongetwijfeld, die bijvoorbeeld op grond van hun levensovertuiging, vinden, dat zij daaraan niet kunnen meewerken. Zo'n standpunt, mits meteen kenbaar gemaakt, verdiend respect. Naar schatting 40% van allen, die hun dokter vragen om hulp bij zelfdoding of euthanasie krijgen die hulp niet. Het trieste is, dat zij kunnen worden geholpen binnen de wettelijke regels. Ook triest is, dat veel dokters weigeren, omdat ze bang zijn met justitie in aanraking te komen, de wet niet kennen of vinden, dat er geen sprake is van ondraaglijk lijden. Alsof anderen dan de patiënt zelf dit kunnen beoordelen! De NVVE heeft berekend, dat het naar schatting jaarlijks om 3500 mensen gaat.
Ik vind een euthanasiekliniek geen goede oplossing. Mijn ervaring is, dat tussen het verzoek en het verlenen van de gevraagde hulp als regel weken tot maanden gesprekken worden gevoerd. In de NVVE kliniek denkt men met drie dagen klaar te zijn? Ik zie al een oudere dame uit Delfzijl naar Den Haag reizen met slechts één van haar kinderen of alleen haar man, om daar in een soort steriele executieruimte haar laatste adem uit te blazen. Ik word daar niet goed van. Mensen met een reële doodswens horen de mogelijkheid te hebben in hun eigen vertrouwde omgeving, met eigen familie om zich heen, in hun eigen bed te sterven. Het ontbreken van die mogelijkheid leidt ertoe, dat een niet onaanzienlijk aantal in wanhoop bijvoorbeeld voor de trein springt, zich ophangt, vergif inneemt, een verkeersongeval forceert of zich verdrinkt. Allemaal manieren die voor de nabestaanden extra leed betekenen.
Ik wil proberen, samen met enkele collega's, verspreid over ons land, artsen te vinden, die bereid zijn, met hulpvragers, die 'in de kou staan' en hun behandelend arts in gesprek te gaan. Dit nog los van de vraag of de gewenste hulp zal worden verleend. Dit kan er toe leiden, dat de eigen dokter alsnog zelf de hulp zal verlenen en anders de dokter, die het gesprek is begonnen. Dit alles helemaal volgens de regels van zorgvuldigheid, die de wet daartoe stelt. Ik hoop, dat veel collega's zich zullen melden.
Een kliniek is het paard achter de wagen en alleen in allerlaatste instantie een oplossing. Maar ik meen, dat eerst geprobeerd moet worden het probleem veel dichter bij huis aan te pakken.
K.J. Lugtmeier, oud huisarts
